Wejście na Giewont wygląda na krótką wycieczkę, ale końcowe podejście z łańcuchami i duża różnica wysokości sprawiają, że trzeba dobrze dobrać wariant. Poniżej porównuję najpopularniejsze szlaki, podaję orientacyjne czasy, opisuję trudne miejsca i pokazuję, jak przygotować się do wyprawy bez lekceważenia pogody ani tłoku.
Najlepszy wybór zależy od kondycji, pogody i tłoku na szlaku
- Najbardziej uniwersalna trasa prowadzi z Kuźnic przez Halę Kondratową.
- Cała wycieczka zajmuje zwykle od 5 do 7 godzin, zależnie od wariantu i postojów.
- Najtrudniejszy fragment znajduje się pod wierzchołkiem, gdzie są strome skały i łańcuchy.
- Na kopule szczytowej obowiązuje ruch jednokierunkowy przeciwny do ruchu wskazówek zegara.
- Przed wyjściem trzeba sprawdzić pogodę, komunikat TPN i sezonowe zamknięcia szlaków.
Którą trasę na Giewont wybrać
Na szczyt prowadzi kilka znakowanych wariantów, ale większość turystów wybiera jeden z trzech podejść. Wszystkie spotykają się w rejonie Wyżniej Kondrackiej Przełęczy, skąd zaczyna się końcowa droga na wierzchołek o wysokości 1894 m n.p.m.
| Wariant | Orientacyjny czas | Dla kogo | Najważniejsza cecha |
|---|---|---|---|
| Kuźnice - Kalatówki - Hala Kondratowa - Giewont | 5-6 godzin w obie strony | Dla większości osób z dobrą kondycją | Najczytelniejszy i najpopularniejszy |
| Dolina Strążyska - Grzybowiec - Giewont - Kuźnice | Około 6 godzin | Dla osób, które chcą zrobić pętlę | Malownicza trasa, ale bardziej męcząca |
| Gronik - Dolina Małej Łąki - Kondracka Przełęcz - Giewont | Zwykle 6-7 godzin w obie strony | Dla osób szukających spokojniejszego podejścia | Dłuższe podejście doliną i ładne widoki |
| Czerwone Wierchy - Giewont | Około 8-10 godzin | Dla doświadczonych turystów | Wariant całodniowy, wymagający kondycyjnie |
Jeżeli idę na Giewont pierwszy raz, wybrałabym niebieski szlak z Kuźnic. Jest łatwy do śledzenia, a podejście można skrócić przez rezygnację z rozbudowanej pętli. Trzeba jednak pamiętać, że „najłatwiejszy” nie oznacza łagodny, bo suma podejść nadal przekracza 800 metrów.
Najpopularniejsza trasa prowadzi przez Kuźnice i Halę Kondratową
Start w Kuźnicach jest praktyczny, ale do samego początku szlaku nie dojedziemy prywatnym samochodem. Z centrum Zakopanego można podejść pieszo, skorzystać z komunikacji miejskiej albo busa, a samochód zostawić na jednym z miejskich parkingów.
Od Kuźnic do Hali Kondratowej
Niebieski szlak prowadzi przez Polanę Kalatówki i dalej w stronę Hali Kondratowej. Pierwszy odcinek jest technicznie prosty, choć kamienista nawierzchnia oraz stałe podejście szybko pokazują, czy tempo zostało dobrze dobrane. Na dojście do hali trzeba przeznaczyć około 1 godziny 20 minut do 1 godziny 40 minut.
To dobry moment na krótki odpoczynek i ocenę sił. Jeśli już tutaj pojawia się wyraźna zadyszka, nie warto udowadniać sobie za wszelką cenę, że szczyt musi zostać zdobyty. Dalsza część jest bardziej stroma i nie oferuje łatwego skrótu.
Strome podejście na przełęcz
Za Halą Kondratową szlak zaczyna piąć się zakosami w kierunku Kondrackiej Przełęczy. Ten fragment uważam za najbardziej wymagający kondycyjnie, nawet jeśli nie ma jeszcze łańcuchów ani dużej ekspozycji.
Po dotarciu w rejon przełęczy kierujemy się na Wyżnią Kondracką Przełęcz, a stamtąd w stronę kopuły szczytowej. Z Kuźnic na Giewont zwykle idzie się około 3 godzin, ale przy dużym ruchu czas może się wydłużyć.
Powrót tą samą drogą lub przez Dolinę Strążyską
Najprostszy powrót prowadzi tą samą trasą do Kuźnic. Ciekawszą opcją jest zejście przez Dolinę Strążyską, co tworzy pętlę o długości około 11,7 km i czasie przejścia około 6 godzin, bez długich postojów.
Przy planowaniu pętli trzeba sprawdzić, czy czerwony szlak przez Grzybowiec jest otwarty. Odcinek między Grzybowcem a Wyżnią Kondracką Przełęczą bywa sezonowo zamykany od 1 grudnia do 15 maja, dlatego zimą nie zakładam tego wariantu w ciemno.
Łańcuchy na Giewoncie wymagają techniki, nie brawury
Ostatnie podejście na szczyt jest krótkie, ale najbardziej eksponowane. Na skalnych stopniach znajdują się łańcuchy, a ruch odbywa się jednokierunkowo przeciwnie do ruchu wskazówek zegara. Nie wolno zawracać ani próbować omijać innych osób poza wyznaczoną trasą.
Łańcuch służy jako pomoc w utrzymaniu równowagi, a nie jako element, na którym należy zawisnąć całym ciężarem. Najbezpieczniej poruszać się spokojnie, utrzymywać trzy punkty podparcia i nie robić zdjęć w miejscu, w którym blokuje się przejście.
Kiedy lepiej odpuścić wejście
Mokra skała, oblodzenie, silny wiatr albo burza potrafią zmienić umiarkowanie trudny szlak w realne zagrożenie. W takich warunkach nie próbuję „przeczekać” problemu pod kopułą, tylko zawracam, zanim wejście stanie się technicznie trudne.
Giewont z metalowym krzyżem jest szczególnie złym miejscem podczas burzy. Jeżeli prognoza wskazuje wyładowania, najlepiej zrezygnować z wyjścia albo wybrać niższą trasę, na której można szybko zejść do doliny.
Przeczytaj również: Słynny kościół w Zakopanem - Stary Kościółek czy Krzeptówki?
Czy początkujący da sobie radę
Osoba początkująca może wejść na Giewont, jeśli ma dobrą kondycję, nie boi się wysokości i wybiera stabilną pogodę. Nie polecałabym tej trasy komuś, kto po raz pierwszy idzie w góry, ma problemy z równowagą albo nie potrafi swobodnie schodzić po kamieniach.
Najczęściej problemem nie jest sama wysokość, lecz połączenie zmęczenia, śliskich skał i tłoku. Właśnie dlatego tempo powinno być umiarkowane od początku, a nie dopiero wtedy, gdy nogi są już ciężkie.
Kiedy ruszyć i co zabrać na szlak
Najlepszą porą na start jest wczesny ranek. W sezonie letnim oraz w weekendy pod kopułą szczytową tworzą się kolejki, a oczekiwanie przy łańcuchach może potrwać kilkanaście minut lub dłużej. Wyruszenie około 6.00-7.00 daje większą szansę na spokojne podejście i zostawia zapas czasu na nieprzewidziane postoje.
Do czasu przejścia z mapy trzeba doliczyć odpoczynek, zdjęcia, kolejki i ewentualne zmiany pogody. Na typową wycieczkę w ciepły dzień zabieram co najmniej 1,5 litra wody na osobę, a przy wysokiej temperaturze jeszcze więcej.
- buty trekkingowe z przyczepną podeszwą,
- kurtkę przeciwdeszczową i dodatkową warstwę odzieży,
- mapę papierową lub działającą mapę offline,
- naładowany telefon i mały powerbank,
- prowiant, apteczkę oraz folię NRC,
- kijki trekkingowe, które przydadzą się na podejściu, ale przed łańcuchami trzeba je schować.
Na teren Tatrzańskiego Parku Narodowego obowiązuje bilet wstępu. W sprawdzonym cenniku opłata wynosi 11 zł za bilet normalny i 5,50 zł za ulgowy, ale przed wyjazdem warto zweryfikować aktualne stawki oraz możliwość zakupu biletu online.
Nie liczyłabym na to, że po drodze bez problemu kupię jedzenie lub napoje. Schronisko i miejsca odpoczynku są pomocne, ale własny zapas pozostaje najpewniejszym rozwiązaniem, szczególnie gdy planuję pętlę przez Strążyską albo Małą Łąkę.
Co najczęściej psuje wycieczkę na Giewont
Pierwszym błędem jest zbyt późny start. Wtedy nawet sprawny turysta może spędzić dużo czasu w kolejce, wracać po zmroku albo podejmować decyzje pod presją pogarszającej się pogody.
Drugim problemem są niewłaściwe buty. Na suchych skałach lekkie obuwie sportowe może jeszcze wystarczyć, ale po deszczu wyślizgane stopnie stają się znacznie mniej przewidywalne. Dobra podeszwa i pewny krok robią większą różnicę niż sama marka obuwia.
Często widzę też osoby, które planują trasę wyłącznie na podstawie dystansu. Kilkanaście kilometrów w Tatrach nie oznacza tego samego co kilkanaście kilometrów po płaskim terenie. Liczą się przewyższenie, kamienie, ekspozycja, postoje i pogoda.
Nie warto również zakładać, że skoro inni idą dalej, warunki są bezpieczne. Tłum może dawać złudne poczucie pewności, ale nie zastąpi własnej oceny pogody, sił i doświadczenia.
Najrozsądniejszy plan na dzień z Giewontem
Na pierwszy raz wybrałabym wejście z Kuźnic, wczesny start i spokojne tempo przez Halę Kondratową. Przy dobrej pogodzie można wrócić tą samą drogą albo zejść przez Dolinę Strążyską, o ile czerwony szlak jest otwarty.
Najważniejszy zapas nie znajduje się w plecaku, lecz w planie dnia. Godzina lub dwie rezerwy, sprawdzona prognoza i gotowość do zawrócenia sprawiają, że wycieczka pozostaje przyjemnym doświadczeniem, a nie nerwową walką o wejście na szczyt.
